بازخوانی نقادانه دگرگونی های یادگیری هیجانی در چارچوب بازی های حرکتی و جایگاه آن در طراحی برنامه درسی ملی

یادگیری عاطفی به عنوان یکی از ارکان تحول آفرین در نظام های آموزشی نوین، نقشی بنیادین در پرورش مهارت های نرم، تاب آوری روانی و توانمندی های اجتماعی ایفا می کند. در دهه های اخیر، پیوند میان یادگیری عاطفی و بازی های حرکتی به عنوان بستری پویا و تعاملی، موجب تحول در رویکردهای آموزشی شده است. این مقاله مروری با نگاهی انتقادی، به بررسی سیر تحول یادگیری عاطفی در بستر بازی های حرکتی پرداخته و تلاش می کند با تحلیل روندهای موجود، شکاف های نظری و کاربردی را شناسایی نماید. همچنین، نقش این همگرایی در بازاندیشی و طراحی برنامه های درسی آینده گرا مورد واکاوی قرار می گیرد. یافته ها حاکی از آن است که ترکیب یادگیری عاطفی با فعالیت های بدنی می تواند به ارتقای کیفیت یادگیری، تقویت تعاملات اجتماعی و بازآفرینی نقش بدن در آموزش بینجامد. در پایان، پیشنهادهایی برای تدوین برنامه های درسی نوین با محوریت تربیت عاطفی و بدنی در چشم انداز آینده ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری عاطفی ، بازی های حرکتی ، طراحی برنامه درسی ، آموزش آینده گرا ، تحلیل انتقادی