بررسی مفهومی اشتیاق به دانستن به عنوان محرک اساسی یادگیری پایدار دانش آموزان

در نظام های آموزشی سنتی، تاکید اصلی بر انتقال اطلاعات و محتوای درسی از معلم به دانش آموز است و انگیزه یادگیری غالبا بیرونی و مبتنی بر نمره، امتحان و رقابت می باشد. این رویکرد، اگرچه ممکن است در کوتاه مدت به نتایج قابل اندازه گیری منجر شود، اما به ندرت یادگیری عمیق، پایدار و مادام العمر را به دنبال دارد. در مقابل، "اشتیاق به دانستن" به عنوان یک نیروی درونی و خودانگیخته، می تواند دانش آموز را به کنجکاوی، پرسشگری و جستجوی مستمر دانش سوق دهد و یادگیری را به فرایندی لذت بخش و پایدار تبدیل کند. با وجود اهمیت بنیادین این مفهوم، اشتیاق به دانستن کمتر مورد توجه نظری و پژوهشی در نظام آموزشی ایران قرار گرفته است.این پژوهش با رویکرد مروری و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای معتبر، به بررسی مفهومی اشتیاق به دانستن به عنوان محرک اساسی یادگیری پایدار دانش آموزان می پردازد. یافته ها نشان می دهد که اشتیاق به دانستن، مفهومی چندبعدی و ترکیبی از مولفه های شناختی (کنجکاوی، انگیزه یادگیری، تفکر کاوشگر)، عاطفی (لذت یادگیری، شگفتی، علاقه) و رفتاری (پرسشگری، مطالعه خودانگیخته، جستجوی فعال اطلاعات) است. این اشتیاق، در تعامل با محیط غنی و حمایتگر (خانواده و مدرسه) شکل می گیرد و از طریق مکانیسم های متعددی به یادگیری پایدار منجر می شود: ایجاد انگیزه درونی برای یادگیری، افزایش عمق پردازش اطلاعات، تقویت حافظه و ماندگاری یادگیری، پرورش تفکر انتقادی و خلاق، و تبدیل یادگیری به عادت و سبک زندگی. دانش آموز مشتاق به دانستن، یادگیرنده ای خودانگیخته، خودتنظیم و مادام العمر است که نه برای نمره، که برای ارضای کنجکاوی و لذت کشف ناشناخته ها یاد می گیرد.

کلیدواژه ها:

اشتیاق به دانستن ، یادگیری پایدار ، دانش آموزان.