کاربست سبک های یادگیری در طراحی برنامه های درسی و تاثیر آن بر اثربخشی آموزش
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 15
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
NHLECONF01_8282
تاریخ نمایه سازی: 3 اسفند 1404
چکیده مقاله:
کاربست سبک های یادگیری در طراحی برنامه های درسی به عنوان یکی از رویکردهای نوین در نظام های آموزشی، نقش مهمی در افزایش اثربخشی آموزش و بهبود کیفیت یادگیری ایفا می کند. سبک های یادگیری به عنوان ترجیحات فردی فراگیران در دریافت، پردازش و سازماندهی اطلاعات تعریف می شوند که شناسایی آنها می تواند مسیر طراحی برنامه های درسی را هدایت نماید. این رویکرد بر این پیش فرض استوار است که یادگیرندگان با یکدیگر متفاوت هستند و برنامه های درسی یکسان نمی توانند نیازهای همه آنان را به طور موثری برآورده سازند. بنابراین، توجه به تفاوت های فردی و تنوع سبک های یادگیری، ضرورتی انکارناپذیر در طراحی برنامه های درسی اثربخش محسوب می شود.مدل های مختلفی برای تبیین سبک های یادگیری ارائه شده است که از مهم ترین آنها می توان به مدل وارک (VARK) شامل سبک های دیداری، شنیداری، خواندنی-نوشتنی و جنبشی، و مدل کلب شامل سبک های همگرا، واگرا، جذب کننده و انطباق یابنده اشاره کرد. هر یک از این مدل ها، ابعاد متفاوتی از تفاوت های فردی در یادگیری را برجسته ساخته و دلالت های مشخصی برای طراحی برنامه های درسی ارائه می دهند. شناخت این مدل ها به طراحان برنامه درسی کمک می کند تا رویکردهای متنوعی را برای ارائه محتوا و طراحی فعالیت های یادگیری اتخاذ نمایند.کاربست سبک های یادگیری در طراحی برنامه های درسی می تواند از چند جهت به اثربخشی آموزش منجر شود. نخست، این رویکرد با ایجاد تنوع در روش های ارائه محتوا، امکان دسترسی بیشتر فراگیران با سبک های مختلف به مفاهیم آموزشی را فراهم می آورد. زمانی که محتوای درسی از طریق کانال های متعدد (دیداری، شنیداری، جنبشی) ارائه شود، یادگیرندگان می توانند بر اساس ترجیحات خود با آن ارتباط برقرار کرده و درک عمیق تری پیدا کنند. این تنوع، محدودیت های رویکردهای یکسان نگر را کاهش داده و شمولیت برنامه درسی را افزایش می دهد.توجه به سبک های یادگیری در طراحی فعالیت ها و تکالیف یادگیری، انگیزش تحصیلی دانش آموزان را تقویت می کند. فراگیرانی که فرصت می یابند با سبک مورد علاقه خود بیاموزند، احساس خودکارآمدی بیشتری کرده و با اشتیاق بیشتری به انجام تکالیف می پردازند. این افزایش انگیزش، به نوبه خود به درگیری عمیق تر با محتوای آموزشی و در نتیجه، بهبود بازده های یادگیری منجر می شود. به این ترتیب، طراحی برنامه درسی مبتنی بر سبک های یادگیری، تجربه یادگیری را از فرآیندی خسته کننده به کنشی لذت بخش و هدفمند تبدیل می کند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
شهناز سرافرازی
فوق لیسانس روانشناسی، دانشگاه پیام نور بهشهر
فرزانه سرافرازی
لیسانس روانشناسی بالینی ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن