نظریه های یادگیری و تاثیر آن ها بر فرآیند آموزش و یادگیری دانش آموزان

نظریه های یادگیری به عنوان چارچوب های مفهومی و علمی، نقش بنیادینی در شکل دهی به فرآیند آموزش و یادگیری دانش آموزان ایفا می کنند. این نظریه ها با تبیین چگونگی وقوع یادگیری، عوامل موثر بر آن و ماهیت تعامل یادگیرنده با محیط، مسیر طراحی روش های تدریس و برنامه های درسی را هدایت می نمایند. شناخت عمیق این نظریه ها به معلمان و دست اندرکاران نظام آموزشی این امکان را می دهد تا رویکردهای آگاهانه تری را برای تسهیل یادگیری اتخاذ کنند. به طور کلی، نظریه های یادگیری به سه جریان اصلی رفتارگرایی، شناخت گرایی و ساخت گرایی تقسیم می شوند که هر یک تاثیرات متفاوتی بر فرآیند آموزش داشته اند.نظریه رفتارگرایی، با تاکید بر محرک و پاسخ و تقویت رفتارهای مطلوب، زمینه ساز طراحی آموزش های برنامه ای و سیستم های بازخورد فوری در کلاس درس شد. این نظریه در موقعیت هایی که نیاز به شکل دهی عادات و مهارت های پایه وجود دارد، مانند تمرینات تکراری و تقویت مثبت، همچنان کاربرد دارد. با این حال، محدودیت آن در نادیده گرفتن فرآیندهای ذهنی درونی، منجر به شکل گیری نظریه های شناخت گرایی گردید.نظریه شناخت گرایی، با تمرکز بر فرآیندهایی مانند توجه، حافظه، تفکر و حل مسئله، نگاه تازه ای به یادگیرنده به عنوان یک موجود فعال و پردازش کننده اطلاعات ارائه داد. این رویکرد بر اهمیت سازمان دهی اطلاعات، ایجاد ارتباط بین دانش جدید و پیشین، و استفاده از راهبردهای فراشناختی تاکید دارد. تاثیر این نظریه در آموزش را می توان در روش هایی مانند نقشه های مفهومی، یادگیری مبتنی بر مسئله و تاکید بر مهارت های تفکر انتقادی مشاهده کرد. معلم در این دیدگاه، بیشتر نقش تسهیل گر و هدایت کننده جریان یادگیری را بر عهده دارد.

کلیدواژه ها:

دانش آموزان ، نظریه یادگیری ، مدرسه ، یادگیری ، آموزش