محدودیت های ساختاری نظام آموزش وپرورش و پیامدهای آن بر کیفیت تدریس در مدارس

نظام آموزش وپرورش به عنوان یکی از کلیدی ترین نهادهای اجتماعی، نقشی محوری در توسعه سرمایه انسانی و پیشرفت جامعه ایفا می کند. با این حال، کیفیت تدریس که سنگ بنای فرآیند یاددهی–یادگیری است، همواره تحت تاثیر عوامل متعددی قرار دارد. این پژوهش با هدف شناسایی و تحلیل محدودیت های ساختاری نظام آموزش وپرورش و بررسی پیامدهای مستقیم و غیرمستقیم این محدودیت ها بر کیفیت تدریس معلمان انجام شده است. رویکرد پژوهش توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای است که با مرور ادبیات و اسناد بالادستی، ساختارهای حاکم بر نظام آموزش وپرورش مورد ارزیابی قرار گرفته اند. نتایج نشان می دهد که تمرکز گرایی شدید در تصمیم گیری ها، انعطاف ناپذیری برنامه درسی، نظام های ارزشیابی مبتنی بر حافظه، مدیریت ناکارآمد منابع انسانی، و بوروکراسی اداری، موانع اصلی پیش روی اجرای تدریس اثربخش هستند. این محدودیت ها منجر به کاهش استقلال حرفه ای معلمان، کاهش انگیزه، تدریس سطحی و معلم محور، و در نهایت تنزل کیفیت یادگیری دانش آموزان شده است. در نهایت، پیشنهاداتی برای تمرکززدایی، اصلاح ساختار برنامه درسی، تغییر رویکردهای ارزشیابی و تقویت خودمختاری حرفه ای معلمان جهت ارتقاء کیفیت تدریس ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: آموزش وپرورش ، کیفیت تدریس ، محدودیت های ساختاری ، تمرکزگرایی ، برنامه درسی ، استقلال حرفه ای.