آموزش مهارت های زندگی به کودکان ابتدایی از طریق فعالیت های روزمره

دوره کودکی، به ویژه مقطع ابتدایی، یکی از حساس ترین و طلایی ترین دوران ها برای شکل گیری شخصیت، هویت و یادگیری مهارت های بنیادین روان شناختی و اجتماعی است. در دنیای پیچیده امروز، آموزش صرف مفاهیم آکادمیک برای آماده سازی کودکان جهت مواجهه با چالش های زندگی کافی نیست. هدف از پژوهش حاضر، بررسی و تبیین اثربخشی آموزش مهارت های زندگی به کودکان ابتدایی از طریق بستر طبیعی فعالیت های روزمره به جای آموزش های مستقیم و کلاسی است. روش این پژوهش، از نوع مروری کتابخانه ای (نظری) بوده و با بررسی مقالات علمی، کتب، و اسناد معتبر داخلی و خارجی در پایگاه های داده ای معتبر طی سال های اخیر انجام شده است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که فعالیت های روزمره مانند انجام مسئولیت های خانگی (مشارکت در پخت وپز، نظافت)، خرید کردن، تعاملات معمول با همسالان و اعضای خانواده، و بازی های ساختارنیافته، محیطی غنی و کاملا کاربردی برای یادگیری غیرمستقیم مهارت هایی چون حل مسئله، تفکر انتقادی، تنظیم هیجان، همدلی و مدیریت زمان فراهم می کنند. یادگیری در این بستر، به دلیل ماهیت تجربی و عینی آن (بر اساس نظریه یادگیری تجربی کلب و یادگیری اجتماعی بندورا)، از پایداری و درونی سازی بالاتری نسبت به آموزش های انتزاعی برخوردار است. در نتیجه گیری این مطالعه، تاکید می شود که والدین و مربیان باید با تغییر نگرش، فعالیت های روتین روزانه را به عنوان «آزمایشگاه های واقعی زندگی» در نظر بگیرند. در پایان، پیشنهادات کاربردی مبسوطی در سه سطح خانواده، مدرسه و سیاست گذاری آموزشی برای ادغام این مهارت ها در تار و پود زندگی روزمره کودکان ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، کودکان ابتدایی ، فعالیت های روزمره ، یادگیری تجربی ، روانشناسی رشد ، آموزش غیرمستقیم