تحلیل ارتباط خودنظم دهی تحصیلی با تاب آوری روانی دانش آموزان

خودنظم دهی تحصیلی و تاب آوری روانی دو سازه مهم در موفقیت تحصیلی و سلامت روان دانش آموزان محسوب می شوند. خودنظم دهی تحصیلی به توانایی دانش آموز در برنامه ریزی، پایش و ارزیابی رفتارهای یادگیری اشاره دارد، در حالی که تاب آوری روانی به ظرفیت فرد برای مقابله موثر با چالش ها و بازگشت به تعادل روانی پس از مواجهه با فشارها گفته می شود. پژوهش های روان شناسی تربیتی نشان می دهد میان این دو متغیر رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد؛ به گونه ای که دانش آموزان دارای سطح بالاتر خودنظم دهی، از تاب آوری بیشتری برخوردارند. این مقاله با رویکرد تحلیلی–توصیفی به بررسی ابعاد نظری، مبانی پژوهشی و سازوکارهای ارتباطی این دو مفهوم می پردازد و نقش آن ها را در ارتقای عملکرد تحصیلی تبیین می کند.

کلیدواژه ها:

خودنظم دهی تحصیلی ، تاب آوری روانی ، انگیزش ، یادگیری خودراهبر ، عملکرد تحصیلی