بررسی نقش چرخه های خودکنترلی در بهبود عملکرد تحصیلی بر اساس نظریه های روان شناسی یادگیری

خودکنترلی یکی از مولفه های بنیادین در موفقیت تحصیلی و یادگیری پایدار به شمار می رود و به عنوان فرایندی شناختی–هیجانی تعریف می شود که فرد را قادر می سازد رفتار، افکار و هیجانات خود را در جهت اهداف بلندمدت تنظیم کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش چرخه های خودکنترلی در بهبود عملکرد تحصیلی و تحلیل آن بر اساس نظریه های روان شناسی یادگیری انجام شده است. در این مطالعه تحلیلی–مروری، چرخه های خودکنترلی شامل مراحل هدف گذاری، خودنظارتی، خودارزیابی و خودتقویتی مورد بررسی قرار گرفته و ارتباط آن با نظریه های یادگیری شناختی، سازنده گرایی، یادگیری اجتماعی و خودتنظیمی تحلیل شده است. یافته ها نشان می دهد که اجرای نظام مند چرخه های خودکنترلی موجب افزایش انگیزش درونی، بهبود راهبردهای شناختی، کاهش اهمال کاری تحصیلی و ارتقای پیشرفت تحصیلی می شود. همچنین، این فرایند با تقویت حس خودکارآمدی و مسئولیت پذیری تحصیلی همراه است. نتایج بیانگر آن است که ادغام آموزش مهارت های خودکنترلی در برنامه های درسی می تواند به عنوان یک راهبرد موثر در بهبود کیفیت یادگیری مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

خودکنترلی ، خودتنظیمی ، عملکرد تحصیلی ، نظریه های یادگیری ، روان شناسی تربیتی