مطالعه رابطه سبک های تربیتی خانواده و عملکرد تحصیلی با رویکرد روانشناسی اجتماعی

خانواده به عنوان نخستین نهاد اجتماعی، نقش بنیادینی در شکل گیری نگرش ها، ارزش ها و رفتارهای تحصیلی فرزندان دارد. سبک های تربیتی والدین از طریق فرآیندهای مورد توجه در روان شناسی اجتماعی، نظیر الگوپذیری، حمایت اجتماعی ادراک شده، هنجارسازی و شکل گیری خودپنداره، می توانند بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان اثرگذار باشند. هدف این پژوهش بررسی رابطه سبک های تربیتی خانواده با عملکرد تحصیلی با رویکرد روان شناسی اجتماعی است. یافته های نظری نشان می دهد که سبک تربیتی مقتدرانه با ایجاد تعادل میان محبت و نظارت منطقی، بیشترین تاثیر مثبت را بر انگیزش تحصیلی، خودکارآمدی و پیشرفت آموزشی دارد. در مقابل، سبک های مستبدانه و سهل گیرانه ممکن است با کاهش انگیزش درونی و افت عملکرد تحصیلی همراه باشند. نتایج این مطالعه بر اهمیت آموزش والدین و تقویت تعامل خانه و مدرسه به منظور بهبود نتایج تحصیلی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

سبک های تربیتی خانواده ، عملکرد تحصیلی ، روان شناسی اجتماعی ، حمایت اجتماعی ، خودکارآمدی