نقش ارتباط معلم _ دانش آموز در میزان انگیزش تحصیلی دانش آموزان

انگیزش تحصیلی یکی از مولفه های بنیادین در فرایند یادگیری است که می تواند مسیر موفقیت تحصیلی و رشد روانی–اجتماعی دانش آموزان را تعیین کند. در این میان، کیفیت ارتباط بین معلم و دانش آموز یکی از عوامل کلیدی و اثرگذار بر شکل گیری، تداوم و جهت گیری انگیزش تحصیلی به شمار می آید. رابطه ای بر پایه ی اعتماد، احترام متقابل، همدلی و حمایت عاطفی معلم می تواند محیط یادگیری را از یک فضای صرفا آموزشی به محیطی انگیزشی و پویا تبدیل کند. این مقاله، با رویکرد مروری، به بررسی مطالعات داخلی و خارجی پیرامون نقش ارتباط معلم و دانش آموز در انگیزش تحصیلی می پردازد. بدین منظور، نظریه های اصلی از جمله خودتعیین گری (Deci & Ryan, ۲۰۰۰) و نظریه دلبستگی آموزشی (Pianta, ۱۹۹۹) به عنوان چارچوب مفهومی مورد استفاده قرار گرفته اند. نتایج بررسی مطالعات نشان می دهد که ارتباط انسانی و عاطفی مثبت میان معلم و دانش آموز نه تنها انگیزش درونی را تقویت می کند، بلکه اضطراب تحصیلی را کاهش داده و حس تعلق و علاقه به مدرسه را افزایش می دهد. بر پایه یافته های مرور شده، می توان گفت که مهارت های ارتباطی معلمان نقش اساسی در شکل دهی محیط های یادگیری انگیزشی دارند و آموزش حرفه ای معلمان در این زمینه می تواند راهبردی مهم برای بهبود کیفیت یادگیری و پیشرفت تحصیلی در مدارس باشد.

کلیدواژه ها:

انگیزش تحصیلی ، ارتباط معلم-دانش آموز ، نظریه خودتعیین گری ، نظریه خودتعیین گری