نقش داستان سرایی دیجیتال و واقعیت تعاملی در تقویت حافظه و درک مفاهیم پیچیده

در عصر اطلاعات و ارتباطات، نظام های آموزشی با چالش بنیادین یافتن روش هایی برای انتقال موثر و ماندگار مفاهیم پیچیده به فراگیران مواجه هستند. مفاهیمی که اغلب انتزاعی، چندبعدی و دور از تجارب زیسته ی دانش آموزان هستند، در بستر روش های سنتی و مبتنی بر متن، به سختی درک شده و به سرعت از حافظه محو می شوند. در این میان، داستان سرایی دیجیتال و فناوری های واقعیت تعاملی به عنوان دو رویکرد نوین و مکمل، ظرفیت های بی نظیری برای غلبه بر این چالش ارائه می دهند. داستان سرایی دیجیتال، با بهره گیری از عناصر چندرسانه ای و ساختار روایی جذاب، مفاهیم را در بستری عاطفی و معنادار قرار می دهد، و واقعیت تعاملی (شامل واقعیت مجازی، افزوده و ترکیبی) با ایجاد تجارب غوطه ور و تعاملی، یادگیری را از سطح مشاهده ی صرف به سطح مشارکت فعال و ادراک embodied ارتقا می بخشد. مقاله ی مروری حاضر با هدف واکاوی نظام مند نقش تلفیق داستان سرایی دیجیتال و فناوری های واقعیت تعاملی در تقویت حافظه و درک مفاهیم پیچیده تدوین شده است. در این مقاله، ابتدا مبانی نظری تاثیرگذاری روایت و غوطه وری بر فرایندهای شناختی، با استناد به نظریه های شناخت روایی، رمزگذاری دوگانه و نظریه ی بار شناختی، تبیین می گردد . افزایش انگیزه و درگیری تحصیلی به واسطه ی ماهیت تعاملی و بازی گونه، و امکان یادگیری تجربی و موقعیتی از طریق غوطه وری در سناریوهای شبیه سازی شده . یافته ها همچنین بر نقش تعیین کننده ی طراحی آموزشی در اثربخشی این ابزارها تاکید دارند و نشان می دهند که صرف به کارگیری فناوری، بدون توجه به اصول طراحی روایت و تعامل، نه تنها موثر نیست، بلکه ممکن است با افزایش بار شناختی اضافی، نتایج معکوس به بار آورد . مقاله با ارائه ی یک چارچوب مفهومی یکپارچه از کارکردهای شناختی داستان سرایی دیجیتال و واقعیت تعاملی، چالش های پیش رو از جمله هزینه ی بالا، محدودیت های زیرساختی، نیاز به توانمندسازی معلمان، و نبود شواهد طولی کافی را تحلیل کرده و دلالت های عملی برای طراحان آموزشی، معلمان و سیاست گذاران در جهت بهره گیری موثر و مسئولانه از این فناوری های نوین در خدمت تعمیق یادگیری و تقویت حافظه ترسیم می نماید.

کلیدواژه ها:

داستان سرایی دیجیتال ، واقعیت تعاملی ، واقعیت مجازی ، واقعیت افزوده