تحول الگوهای یادگیری دانش آموزان در محیط های آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی: تحلیلی فراتر از نگرش و عملکرد تحصیلی

گسترش محیط های آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی، الگوهای یادگیری دانش آموزان را به گونه ای بنیادین دگرگون کرده است؛ دگرگونی ای که صرفا در سطح نگرش یا عملکرد تحصیلی قابل تبیین نیست و مستلزم تحلیل عمیق تر فرایندهای شناختی، فراشناختی و تنظیم گری یادگیری است (هولمز، بیالیک و فادل، ۲۰۱۹). پژوهش های بین المللی نشان می دهند که سامانه های یادگیری هوشمند، از طریق شخصی سازی محتوا، بازخورد آنی و تحلیل داده های یادگیری، الگوهای تعامل دانش آموز با دانش، معلم و فناوری را بازتعریف کرده اند (زاو و همکاران، ۲۰۲۱). در این چارچوب، یادگیری از یک فرایند نسبتا خطی و معلم محور به تجربه ای پویا، تطبیقی و داده محور تبدیل شده است که در آن نقش عاملیت یادگیرنده برجسته تر می شود (اوئی سی دی، ۲۰۲۱).مطالعات مبتنی بر علوم یادگیری نشان می دهند که هوش مصنوعی می تواند با شناسایی الگوهای رفتاری و شناختی پنهان، مسیرهای یادگیری متفاوتی را برای دانش آموزان پیشنهاد دهد و بدین ترتیب بر عمق پردازش اطلاعات، خودتنظیمی و انگیزش درونی اثر بگذارد (دورلک و همکاران، ۲۰۲۰). افزون بر این، تحلیل های فراتر از نمره و عملکرد تحصیلی حاکی از آن است که استفاده پایدار از محیط های هوشمند، به شکل گیری الگوهای جدید یادگیری اکتشافی، یادگیری مبتنی بر حل مسئله و یادگیری بازتابی منجر می شود (لانگ و همکاران، ۲۰۲۲). بااین حال، برخی پژوهش ها هشدار می دهند که در صورت فقدان طراحی آموزشی مبتنی بر شواهد، این محیط ها می توانند به وابستگی فناورانه یا سطحی شدن یادگیری بینجامند (سلون، ۲۰۲۰).بر این اساس، هدف مقاله حاضر ارائه تحلیلی فراتر از نگرش و عملکرد تحصیلی و تمرکز بر تحول الگوهای یادگیری دانش آموزان در محیط های آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی است. این تحلیل با اتکا به ادبیات پژوهشی معتبر بین المللی، تلاش می کند ابعاد شناختی، فراشناختی و اجتماعی این تحول را تبیین کرده و چارچوبی مفهومی برای فهم عمیق تر پیامدهای آموزشی هوش مصنوعی ارائه دهد

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی آموزشی ، الگوهای یادگیری ، یادگیری تطبیقی ، خودتنظیمی یادگیری ، محیط های یادگیری هوشمند