نقش اندیشه موعود آخرالزمان در شکل گیری نحله های ضدصهیونیستی و جریانهای مقاوم در برابر ایدئولوژی صهیونیسم

صهیونیسم به منزله یک ایدئولوژی فراگیر مفهوم برپایی یک کیان دولتی یهودی در جغرافیای تاریخی فلسطین را با دکترین انتظار رستگاری و ظهور موعود در پایان دوران در هم آمیخته است. این چارچوب فکری، که پیوسته با آرزوی دیرین رهایی و نجات ملت یهود گره خورده عمیقا در بستر اعتقادات الهیاتی و سنت های یهودی ریشه دارد و در اشکال متنوع صهیونیسم تجلی یافته است. پژوهش پیش رو بر آن است تا با واکاوی ماهیت صهیونیسم، شناسایی طیف های گوناگون آن از منظر یهودیت و تحلیل دقیق آموزه های محوری مرتبط، نقش تعیین کننده این بینش ایدئولوژیک را در قالب دهی به جنبش های مذهبی، سیاسی، و اجتماعی-فرهنگی بررسی نماید. مطالعات گونه شناختی بر صهیونیسم نشان می دهد که در یک کنش متقابل، صهیونیسم فرهنگی همواره با صهیونیسم الهیاتی (دینی) در ارتباط بوده و مبانی فکری آن را می توان در نصوص مقدس و تورات جستجو کرد؛ این در حالی است که صهیونیسم عمل گرا (سیاسی)، راه خود را از شرط انتظار موعود جدا ساخته و تاسیس دولت یهودی را به عنوان یک تلاش بشری، مقدم بر زمان ظهور کند. این دوگانگی در اولویت بندی آموزه های دینی و زمان بندی تحقق دولت مطلوب، به منجی قلمداد می شود عنوان بنیادی ترین شاخص افتراق میان شاخه های متعدد جریان صهیونیسم شناخته می شود.

کلیدواژه ها:

صهیونیسم ، صهیونیسم دینی ، صهیونیسم سیاسی ، صهیونیسم فرهنگی