اثر بخشی ادبیات درمانی بر کاهش لجبازی کاهش پرخاشگری و اضطراب جدایی کودکان پیش دبستانی شهر فیض آباد

پژوهش حاضر با هدف اثر بخشی ادبیات درمانی بر کاهش لجبازی، کاهش پرخاشگری و اضطراب جدایی کودکان پیش دبستانی شهر فیض آباد انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کودکان ۵ تا ۶ ساله حاضر در مهدهای کودک و مراکز پیش دبستانی شهر فیض آباد در سال ۱۴۰۴ بود. نمونه ای به حجم ۳۰ نفر بر اساس ملاک های ورود و خروج با روش نمونه گیری در دسترس، به صورت تصادفی انتخاب شدند و در یکی از گروه های آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) قرار گرفتند. ادبیات درمانی در ۱۲ جلسه سی دقیقه ای طی یک ماه و نیم (۶ هفته) بر گروه آزمایش اجرا گردید و گروه کنترل در این مدت هیچ روش آموزشی و یا درمانی دریافت نکرد. ابزار پژوهش پرسشنامه لجبازی و نافرمانی هومرسن و همکاران (۲۰۱۵)، سیاهه رفتاری آخنباخ (۱۹۹۱) (CBCL) و پرسشنامه اضطراب جدایی اسپنس و همکاران (۲۰۰۱) بود. تجزیه و تحلیل آماری به روش کوواریانس چند متغیری و تک متغیری با استفاده از نرم افزار ۲۶-SPSS انجام شد. یافته ها حاکی از آن بود که نتایج تحلیل کوواریانس چند متغیری (مانکووا) با سطح معناداری آزمون های آماری (P>۰/۰۱) و مقدار بالای اندازه اثر (۰.۹۲) نشان داد که مداخله مبتنی بر ادبیات درمانی تاثیری بسیار قوی و معنادار بر ترکیب متغیرهای وابسته لجبازی، پرخاشگری و اضطراب جدایی داشته است و ۹۲ درصد از تفاوت مشاهده شده در نمرات پس آزمون گروه های آزمایش و کنترل مستقیما به اجرای جلسات ادبیات درمانی مربوط می شود. نتایج نشان داد که رویکرد ادبیات درمانی توانسته است به شکلی موثر به بهبود وضعیت روانشناختی کودکان پیش دبستانی در ابعاد مورد بررسی منجر شود.

کلیدواژه ها:

ادبیات درمانی ، لجبازی ، پرخاشگری ، اضطراب جدایی