اثر بخشی درمان ذهن آگاهی مثبت نگر بر تنظیم شناختی هیجان و تحمل پریشانی در مردان معتاد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اندیمشک

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان ذهن آگاهی مثبت نگر بر تنظیم شناختی هیجان و تحمل پریشانی در مردان معتاد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اندیمشک بود. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی میدانی و طرح پژوهش از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی مردان معتاد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر است که به مشاوره شهر اندیمشک مراجعه نموده که توسط پزشک متخصص و روان درمانگر در مصاحبه بالینی تشخیص قطعی اختلال اضطراب فراگیر داده شده است. لازم به ذکر است که این بیماران در بازه زمانی بهمن ماه ۱۴۰۳ تا خرداد ماه ۱۴۰۴ در جلسات مشاوره شهر اندیمشک شرکت نمودند. روش نمونه گیری به صورت هدفمند بود؛ در مرحله اول ۵۷ مرد معتاد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر شناسایی شدند که ۳۰ نفر از آنها جهت شرکت در پژوهش به صورت تصادفی ساده (قرعه کشی) انتخاب شدند. سپس این افراد به صورت تصادفی ساده به گروه آزمایشی و گروه گواه گمارده شدند؛ ۱۵ نفر در گروه آزمایشی و ۱۵ نفر در گروه گواه. ابزارهای پژوهش شامل شاخص تنظیم شناختی هیجان گراس و جان (۲۰۰۵)، پرسشنامه تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیره (مانکووا) و تحلیل کوواریانس تک متغیره (آنکووا) بررسی شدند. نتایج پژوهش نشان داد که درمان ذهن آگاهی مثبت نگر به طور معنی داری باعث افزایش تنظیم شناختی هیجان و تحمل پریشانی در گروه آزمایش شده است.

کلیدواژه ها:

درمان ذهن آگاهی مثبت نگر ، تنظیم شناختی هیجان ، تحمل پریشانی ، اضطراب فراگیر