مرور پژوهشهای اخیر درباره سواد دیجیتال (Digital Literacy) در آموزش فارسی

امروزه توسعه یافتگی یک کشور تا اندازه بسیار زیادی تحت تاثیر وجود دستاوردهای تکنولوژیکی و آموزش استفاده بهینه آن قرار دارد. جوامعی که در آنها این تکنولوژی ها بسیار کم و یا اصلا موجود نیست توسعه نیافته به حساب می آیند. بنابراین هر اندازه که به مباحث توسعه با تاکید بر تکنولوژی ها از ابعاد مختلف پرداخته شود کافی نیست. سواد دیجیتال به توانایی استفاده از ابزارهای اطلاعاتی و ارتباطی و تکنولوژی دیجیتال برای پیدا کردن، ارزیابی، ایجاد و انتقال اطلاعات می گویند که نیاز به مهارت های فنی و همچنین شناختی دارد. پژوهش حاضر به روش مروری و از نوع کتابخانه ای به بررسی سواد دیجیتال در آموزش فارسی می پردازد. سواد دیجیتال به معلمان این فرصت را می دهد تا به دانش آموزان آموزش دهند که از ابزارهای دیجیتال به نفع خود استفاده کنند و همچنین به دانش آموزان محیطی را آموزش می دهد که در آن می توانند یادگیری را تمرین و تجربه نمایند. هنگامی که دانش آموزان از ابزارهای دیجیتال برای ایجاد محتوای اصلی خود استفاده کنند، بسیاری از آنها می توانند مطالب را بهتر درک کنند و به احتمال زیاد اطلاعات را حفظ کنند. سواد دیجیتال در کلاس به دانش آموزان اجازه می دهد تا ایده ها و اکتشافات خود را به روش های مبتکرانه بیان کنند و در نهایت توانایی آنها را برای عملکرد تحصیلی خود بهبود می بخشد.

کلیدواژه ها:

سواد دیجیتال ، آموزش فارسی ، معلم ، دانش آموزان