بررسی پیامدهای شکافهای اجتماعی ایران از سال ۱۲۸۵ تا سال ۱۴۰۰ و ارائه راهبردهایی برای تقویت همبستگی ملی در ایران

این مقاله می کوشد با اتکاء به یافته های پژوهش های میدانی وضعیت چهار شکاف اجتماعی عمده در جامعه ایران (شکاف های نسلی، جنسیتی، قومی و مذهبی) را آسیب شناسی کند و راهکارهایی برای تحکیم همبستگی اجتماعی و همگرایی ملی و تقویت الفت و دوستی در جامعه ایران ارائه نماید. نتایج بررسی ها نشان می دهد شکاف های اجتماعی، فوق شکاف های فعالی در جامعه ایران نیستند اما در میان مولفه های گوناگون همبستگی اجتماعی و همگرایی ملی نگرش جوانان، زنان، اقوام ایرانی و هم وطنان اهل سنت به مقوله هایی چون عدالت اجتماعی، اعتماد عمومی و کارآمدی نهادها و مسئولین چندان مثبت نیست و اصلاح سیاست ها و برنامه ریزی های منتج به کاهش فقر و تبعیض، افزایش مشارکت سیاسی و اجتماعی و افزایش تعاملات فرهنگی در جامعه به ویژه در مناطق درگیر کشور برای تحکیم همبستگی اجتماعی، تقویت وحدت ملی و افزایش الفت و دوستی در جامعه ضروری است. تمرکز زمانی این پژوهش بر دهه ۱۳۸۳ می باشد.

کلیدواژه ها:

ایران ، شکاف های اجتماعی ، همبستگی اجتماعی ، همگرایی ملی ، دوستی