بررسی اثربخشی آموزش گروهی تحلیل رفتار متقابل بر خودکارآمدی و مهارتهای ارتباطی زنان مطلقه و در حال طلاق

پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان اثربخشی آموزش گروهی تحلیل رفتار متقابل (Transactional Analysis) در ارتقای خودکارآمدی و بهبود مهارتهای ارتباطی زنان در حال طلاق و زنان مطلقه شهر اصفهان انجام شده است. تحلیل رفتار متقابل به عنوان یک رویکرد روان شناختی بر خودآگاهی، تمایز یافتگی، خودمختاری و توانمندی در ایجاد و حفظ روابط صمیمانه تاکید دارد این رویکرد می تواند به ارتقای کیفیت زندگی افراد، افزایش توانایی های ارتباطی و بهبود وضعیت روانی آنها در شرایط بحرانی نظیر طلاق کمک کند. روش تحقیق این مطالعه از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل بوده است. جامعه آماری شامل زنان مطلقه و در حال طلاق شهر اصفهان بود که از میان آنها نمونه ای متشکل از ۳۰ نفر به شیوه ی تصادفی انتخاب و در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش در یک برنامه ی آموزشی تحلیل رفتار متقابل که شامل ۸ جلسه ی آموزشی بود، شرکت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه های استاندارد خودکارآمدی و مهارت های ارتباطی بودند که در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون مورد استفاده قرار گرفتند. داده های گردآوری شده با استفاده از روش های آماری توصیفی و تحلیل کوواریانس (ANCOVA) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج به دست آمده نشان داد که آموزش تحلیل رفتار متقابل به طور معناداری منجر به افزایش سطح خودکارآمدی و بهبود مهارت های ارتباطی در گروه آزمایش شده است. این یافته ها حاکی از آن است که به کارگیری این شیوه ی آموزشی می تواند به عنوان یک مداخله ی روان شناختی موثر در بهبود کیفیت زندگی زنان در حال طلاق و مطلقه مدنظر قرار گیرد. با توجه به نتایج، تحقیق پیشنهاد می شود که این رویکرد در برنامه های مشاوره ای و روان شناختی مرتبط با زنان آسیب دیده از طلاق مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تحلیل رفتار متقابل ، خودکارآمدی ، مهارتهای ارتباطی ، طلاق ، زنان مطلقه