مقایسه تاثیر دو روش تدریس متفاوت بر یادگیری زبان انگلیسی دانش آموزان پسر پایه هشتم مطالعه موردی شهرستان خنج

یادگیری زبان انگلیسی به خاطر گسترش روابط میان انسان ها از اهمیت زیادی برخوردار است. هدف پژوهش حاضر تاثیر آموزش درس زبان انگلیسی به روش تدریس بدیعه پردازی بر میزان یادگیری دانش آموزان پسر پایه هشتم متوسطه اول شهرستان خنج می باشد. این پژوهش بر اساس هدف از نوع تحقیقات کاربردی است. جامعه آماری پژوهش کلیه دانش آموزان پایه هشتم تشکیل می دهند که در نهایت سی نفر به صورت هدفمند انتخاب شدند. در این پژوهش یک گروه در معرض متغیر مستقل روش تدریس بدیعه پردازی و گروه دیگر در معرض روش تدریس سنتی قرار گرفتند تا تاثیر متغیر مستقل بر متغیرهای وابسته بررسی شود. از پرسشنامه های محقق ساخت استفاده شد که روایی و پایایی این پرسشنامه ها مورد تایید قرار گرفت و برای انجام محاسبات آماری از نرم افزار اس پی اس اس استفاده شد. یافته ها: در بررسی فرضیه ها مشاهده شد که روش تدریس بدیعه پردازی نسبت به روش تدریس سنتی اثرپذیری بهتری دارد چراکه این روش می تواند باعث رشد تفکر خلاق دانش آموزان شود.

کلیدواژه ها:

خلاقیت ، بدیعه پردازی ، روش تدریس سنتی