نقش بازی در یادگیری کودکان و دانش آموزان ابتدایی

یادگیری را می توان تغییر نسبتا پایدار در فرایندهای ذهنی، عملکرد عاطفی و یا رفتار به عنوان نتیجه ای از تجربه تعریف کرد. یادگیری نقش به سزایی در رشد و پرورش کودکان دارد. یادگیری با روش های مختلف و با کمک ابزار مختلفی انجام می شود. یکی از این روش ها بازی است. بازی وسیله ای برای بیان احساسات، برقراری روابط، توصیف، تجربیات، آشکار کردن آرزوها و خود شکوفایی است. بازی از ضروریات زندگی کودک است و در رشد ذهنی و جسمی کودک تاثیر ویژه ای دارد. بازی وسیله ای است که کودکان از طریق آن احساسات خود را بیان کرده با دیگران رابطه برقرار می کنند. جنبه های مختلف عقلانی، جسمانی و اجتماعی کودک در بازی رشد پیدا می کند و به همین دلیل بازی در یک کودک فعالیتی جدی است که نمی توان او را از آن بازداشت. بازی طبیعی ترین وسیله آموزش و یادگیری کودک است. استفاده از بازی در آموزش فایده های زیادی دارد از جمله فایده های آن می توان به افزایش توجه، تمرکز، قدرت تخیل، یادگیری، خلاقیت، انگیزه و عملکرد دانش آموزان اشاره کرد. بازی های آموزشی می توانند شیوه ای فعال و برانگیزاننده برای دانش آموزان باشند تا به مرور آنچه یاد گرفته اند، بپردازند. بازی های آموزشی می توانند عامل اساسی برای افزایش اندازه ی پی یاخته (نورون) و ارتباطات سیناپسی در مغز باشند. این رشد به ویژه تحت تاثیر تحریک جنبشی، تفکر انتقادی و حل مسئله قرار دارد.

کلیدواژه ها:

بازی ، یادگیری ، رشد ، خلاقیت ، کودکان و دانش آموزان ابتدایی