امید به تحصیل و نقش موثر آن در یادگیری بهینه دانش آموزان

امید یکی از آن مواردی است که از زمان آغاز بشریت وجود داشته است و امید هم به عنوان عنصری اصلی در فلسفه بدبینانه و یا منفی گرایانه در نظر گرفته می شود. امید بدترین نوع شر است چون درد و رنج انسان را به تاخیر می اندازد و هم به عنوان یک نیروی الهام بخش تلقی می گردد، آن طور که چالمرز بیان کرده است: "عوامل اصلی که شادی را به وجود می آورد عبارت اند از: کاری برای انجام دادن، کسی برای عشق ورزیدن و چیزی برای امیدوار بودن به آن." امید در فرهنگ معاصر فارسی به معنای آرزویی که گمان برآورده شدن آن هست و همچنین رویداد دلخواهی که با خوشبینی چشم به راهش هستند، امیدواری حالت عاطفی که با خوشبینی نسبت به آینده یا وقوع رویدادی دلخواه در آن همراه است را می توان تعریف نمود. امید به عنوان یک درون مایه روان شناختی مثبت، از شواهد پژوهشی رو به رشدی در ارتباط با مرکزیت آن به عنوان یک عملکرد تطبیقی برخوردار است. ادعای اینکه امید یک سپر حفاظتی در تمام عرصه ها (جسمی، عاطفی، روان شناختی، معنوی و اجتماعی) مفید است در پژوهش ها قویا مورد تاکید قرار گرفته است. مزایای امید صرف نظر از سن، نژاد، جنسیت یا موقعیت اجتماعی اقتصادی، به وسیله نتایج پژوهش های آکادمیک تایید شده است. دانش آموزان پرامید نسبت به همسالان کم امید به طور معناداری رفتارهای تحصیلی سازگارانه تری نشان می دهند.

کلیدواژه ها:

امید به تحصیل ، یادگیری ، دانش آموزان