پیامدهای طرحواره درمانی؛ از تغییرات شناختی-هیجانی تا بهبود رفتارهای ناخوشایند

طرحواره درمانی یک رویکرد یکپارچه نگر است که به شناسایی و بررسی محرک ها و تاثیر طرحواره های شکل گرفته در کودکی و عواقب آن در افکار و رفتار فرد در بزرگسالی پرداخته و آن را اصلاح می نماید. هدف این پژوهش بررسی اثر بخشی طرحواره درمانی در ایجاد تغییرات شناختی-هیجانی عمیق و بهبود رفتارهای ناخوشایند در اختلالات روان شناختی مزمن مانند افسردگی، اضطراب و اختلالات شخصیت بود. روش شناسی شامل بررسی سیستماتیک، با تمرکز بر تکنیک هایی مانند بازسازی شناختی، تصویرسازی مجدد و گفتگوی صندلی، برای تحلیل تغییرات در طرحواره های ناسازگار و حالت های هیجانی است. نتایج نشان دهنده کاهش باورهای منفی، بهبود تنظیم هیجان و رفتارها و پایداری تغییرات تا پیگیری های بلندمدت است که کیفیت زندگی را ارتقا می بخشد.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، تغییرات شناختی هیجانی ، رفتارهای ناخوشایند