اثربخشی گروه درمانی وجودی بر امید به زندگی و اندیشه پردازی خودکشی در نوجوانان مبتلا به اختلال افسردگی اساسی مراجعه کننده به مراکز روان شناختی شهر اندیمشک

پژوهش حاضر با هدف اثربخشی گروه درمانی وجودی بر امید به زندگی و اندیشه پردازی خودکشی در نوجوانان مبتلا به اختلال افسردگی اساسی مراجعه کننده به مراکز روان شناختی شهر اندیمشک انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری کلیه نوجوانان مبتلا به اختلال افسردگی اساسی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اندیمشک در سال ۱۴۰۳ بودند. نمونه ای به حجم ۳۰ نفر با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شد و به صورت تصادفی در یکی از گروه های آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) قرار گرفتند. ابزار پژوهش پرسشنامه امید به زندگی اشنایدر و همکاران (۱۹۹۱) و پرسشنامه سنجش افکار خودکشی بک (۱۹۶۱) بود. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه (۹۰ دقیقه ای) گروه درمانی وجودی هفته ای دو جلسه تحت درمان قرار گرفتند در حالی که گروه کنترل هیچ گونه درمانی دریافت نکردند. تجزیه و تحلیل آماری به روش کواریانس تک متغیری و چندمتغیری با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ انجام شد. یافته های تحلیل کوواریانس چندمتغیری (MANCOVA) نشان داد که تفاوت میان گروه های آزمایش و کنترل از لحاظ آماری کاملا معنادار است (P>۰/۰۱) و ۸۷ درصد از بهبود مشاهده شده در گروه آزمایش افزایش امید به زندگی و کاهش افکار خودکشی مستقیما ناشی از مداخله گروه درمانی وجودی بوده است. این مقدار اثر قدرت و کارایی بسیار بالای رویکرد درمانی وجودی را برای جامعه هدف پژوهش اثبات می کند.

کلیدواژه ها:

گروه درمانی وجودی ، امید به زندگی ، اندیشه پردازی ، خودکشی ، اختلال افسردگی اساسی