نقش واسطه ای شفقت به خود در پیوند بین الگوهای ارتباطی و تعهد زناشویی زنان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش واسطه ای شفقت به خود در رابطه بین الگوهای ارتباطی و تعهد زناشویی زنان بود. این مطالعه کاربردی همبستگی با رویکرد تحلیل مسیر انجام گرفت. جامعه آماری شامل کلیه زنان متاهل ساکن مشهد در سال ۱۴۰۲ بود که ۳۸۷ نفر با روش خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه های الگوهای ارتباطی، شفقت به خود و تعهد زناشویی بود و داده ها با نرم افزار SPSS ۲۶ و AMOS ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد الگوی ارتباطی سازنده با تعهد زناشویی (۰/۴۰) و شفقت به خود (۰/۳۳) رابطه مثبت و معنادار دارد. در مقابل، الگوهای اجتنابی و متوقع با هر دو متغیر رابطه منفی و معنادار نشان دادند. تحلیل مسیر بیانگر بیشترین اثر مستقیم منفی الگوی اجتنابی بر تعهد زناشویی (B= -۰/۲۰) و بیشترین اثر کل منفی الگوی متوقع (B= -۰/۳۵) بود. همچنین، الگوی سازنده اثر غیرمستقیم معناداری بر تعهد زناشویی از طریق شفقت به خود داشت. این یافته ها اهمیت تقویت الگوهای ارتباطی سالم و شفقت به خود در ارتقای تعهد زناشویی را برجسته می کنند.

کلیدواژه ها:

شفقت به خود ، الگوهای ارتباطی ، تعهد زناشویی زنان