اثربخشی واقعیت درمانی بر خودکارآمدی شغلی و توانمندسازی روانشناختی پرستاران زن شهر مشهد

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 70

فایل این مقاله در 12 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CPSP02_1193

تاریخ نمایه سازی: 3 اسفند 1404

چکیده مقاله:

پرستاران زن به عنوان ستون اصلی نظام سلامت تحت تاثیر فشارهای شدید کاری، کمبود منابع، تعارض کار خانواده و بحران هایی چون همه گیری کووید-۱۹ با کاهش خودکارآمدی شغلی، افت توانمندسازی روان شناختی و افزایش فرسودگی شغلی مواجه می شوند. این مشکلات در کلان شهر مشهد به دلیل تراکم بالای بیماران و زائران تشدید می گردد. با توجه به ضرورت ارائه مداخلات روان شناختی عملی و سازگار با زمینه بومی، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی واقعیت درمانی گروهی بر خودکارآمدی شغلی، توانمندسازی روان شناختی و فرسودگی شغلی پرستاران زن شهر مشهد انجام شد. روش پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون- پس آزمون و گروه کنترل بود. نمونه متشکل از ۶۰ پرستار زن (۳۰ نفر گروه مداخله، ۳۰ نفر گروه کنترل) از چهار بیمارستان دولتی و خصوصی مشهد به روش تصادفی خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه تخصیص داده شدند. ابزارها شامل پرسشنامه خودکارآمدی شغلی ریگز و نایت (۱۹۹۴)، توانمندسازی روان شناختی اسپریتزر (۱۹۹۵) و فرسودگی شغلی مسلش (۱۹۸۱) بود که روایی و پایایی آن ها در مطالعات ایرانی تایید شده است. گروه مداخله در هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای واقعیت درمانی، مبتنی بر مدل WDEP (خواسته ها، اقدامات، ارزیابی و برنامه ریزی) با روش های تعاملی، بحث گروهی و تکالیف عملی آموزش دید؛ گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. برای تحلیل داده ها از آزمون های t مستقل و زوجی و تحلیل کوواریانس (ANCOVA) استفاده شد و سطح معناداری ۰.۰۵ در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد که پس از مداخله، خودکارآمدی شغلی گروه مداخله به طور معناداری افزایش یافت (میانگین ۷۸.۶، d=۰.۷۶، p<۰.۰۰۱)، توانمندسازی روان شناختی رشد قابل توجهی داشت (میانگین ۴۸.۷، d=۰.۸۱، p<۰.۰۰۱) و فرسودگی شغلی به شکل معناداری کاهش یافت (میانگین ۵۸.۳-، d=۰.۶۴، p<۰.۰۰۱). در گروه کنترل تغییر معناداری مشاهده نشد. همچنین همبستگی مثبت بین خودکارآمدی و توانمندسازی (r=۰.۶۲) و همبستگی منفی هر دو با فرسودگی به ترتیب (r=-۰.۵۸ و r=-۰.۵۴) تایید شد. یافته ها با نظریه خودکارآمدی بندورا، مدل توانمندسازی اسپریتزر و چارچوب واقعیت درمانی گلاسر همخوانی داشت و با پیشینه های داخلی و خارجی همسو بود. شرایط خاص کاری و فرهنگی مشهد، اثرگذاری مداخله را از نظر کاربردی برجسته تر کرد.

نویسندگان

زهرا طاهری نژاد

کارشناسی ارشد مشاوره شغلی دانشگاه آزاد اسلامی واحد الهیه مشهد، ایران

مریم صادقی

عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد، مشهد، ایران