پیش بینی سازگاری زناشویی بر اساس بخشش و سبک های عشق ورزی با میانجیگری همدلی زناشویی

سازگاری زناشویی حاصل تعامل هماهنگ و پذیرش متقابل بین زوجین است و عواملی چون بخشش، همدلی و سبک های عشق ورزی نقش مهمی در شکل گیری و تداوم آن دارند. بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش بخشش و سبک های عشق ورزی در پیش بینی سازگاری زناشویی با میانجی گری همدلی زناشویی انجام شد. طرح پژوهش توصیفی همبستگی و از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل زنان متاهل ساکن کرمانشاه در سال ۱۴۰۴ بود که ۲۰۰ نفر به روش در دسترس انتخاب شدند. ابزارها شامل پرسشنامه بخشش، زناشویی شاخص واکنش پذیری بین فردی (IRI)، پرسشنامه سازگاری زناشویی (DAS) و پرسشنامه سبک های عشق ورزی بودند. نتایج نشان داد بخشش و سبک های عشق ورزی به طور مستقیم و نیز از طریق همدلی زناشویی سازگاری زناشویی را پیش بینی می کنند (VAF برای بخشش = ۰٫۴۷ و برای سبک های عشق ورزی ۰٫۲۴). این یافته ها نشان می دهد سازگاری زناشویی متاثر از تعامل عوامل شناختی، هیجانی و رفتاری است و تقویت بخشش، ارتقای سبک های عشق ورزی سازگار با فرهنگ و افزایش همدلی می تواند کیفیت و پایداری روابط را بهبود بخشد. پیشنهاد می شود در مداخلات مشاوره ای زوجین بر آموزش مهارت های بخشش، تقویت همدلی زناشویی و ترویج سبک های عشق ورزی سازگار با ارزش های فرهنگی تاکید شود.

کلیدواژه ها:

سازگاری زناشویی ، بخشش زناشویی ، سبک های عشق ورزی ، همدلی زناشویی