مقایسه اثربخشی درمان پاسخ محور و درمان مبتنی بر نظریه گلاسر بر امید به زندگی، تاب آوری و شادکامی مادران دارای کودک با اختلال طیف اوتیسم

هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان پاسخ محور و درمان مبتنی بر نظریه گلاسر بر امید به زندگی، تاب آوری و شادکامی مادران دارای کودک با اختلال طیف اوتیسم بود. طرح پژوهش نیمه تجربی همراه با پیش آزمون- پس آزمون با گروه آزمایشی و جامعه آماری شامل کلیه مادران دارای کودک با اختلال طیف اوتیسم شهر اهواز در نیمه دوم سال ۱۴۰۳ بود. نمونه این تحقیق مشتمل بر ۴۵ نفر از جامعه مذکور که برای انتخاب آنها از روش نمونه گیری هدفمند استفاده شد. ابزار اندازه گیری تحقیق حاضر پرسشنامه امید به زندگی میلر و پاورز (۱۹۹۸)، پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳)، پرسشنامه شادکامی آکسفورد آرجیل و همکاران (۱۹۸۹) بود. گروه اول تحت ۸ جلسه درمان پاسخ محور بر اساس پروتکل داوودی و همکاران (۱۳۹۸) و گروه دوم تحت درمان مبتنی بر نظریه گلاسر بر اساس پروتکل شارف (۲۰۱۲) قرار گرفتند. نتایج نشان داد درمان پاسخ محور و درمان مبتنی بر نظریه گلاسر باعث افزایش امید به زندگی، تاب آوری و شادکامی در مادران دارای کودک با اختلال طیف اوتیسم می شود و تفاوتی بین دو درمان دیده نشد.

کلیدواژه ها:

درمان پاسخ محور ، درمان مبتنی بر نظریه گلاسر ، امید به زندگی ، تاب آوری ، شادکامی