اثربخشی گروه درمانی ACT بر ارتقا خوددلسوزی و تاب آوری در مادران دارای نشخوار فکری دارای نوجوان دختر

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بر ارتقاء خود دلسوزی و تاب آوری در مادران دارای نشخوار فکری با دختر نوجوان انجام شد. با توجه به اهمیت ویژه سلامت روان مادران در سال های اخیر و تاثیر آن بر ساختار خانواده به ویژه در دوران نوجوانی فرزندان توجه به راهکارهای درمانی نوین ضرورت یافته است. نابسامانی های روانشناختی از جمله نشخوار فکری می تواند مانع تعامل مثبت والدین و فرزندان شده و با کاهش خوددلسوزی و تاب آوری خانواده را مستعد تنش های مضاعف کند. از میان رویکردهای موج سوم، درمان گروه درمانی ACT با تاکید بر پذیرش افکار و هیجانات منفی، کاهش اجتناب تجربی و تقویت تعهد به ارزش ها به عنوان یکی از گزینه های موثر برای بهبود آسیب های روانی شناخته شده است. این مطالعه به روش نیمه تجربی و با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری شامل مادران دارای نشخوار فکری مطابق پرسشنامه نشخوار فکری نولن هوکسما با فرزند دختر نوجوان بود که طی بازه زمانی مهر ۱۴۰۳ تا خرداد ۱۴۰۴ به مراکز مشاوره شهر اصفهان مراجعه کرده بودند. نمونه گیری به صورت در دسترس انجام شد و ۱۱۰ نفر واجد شرایط انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل هر کدام ۵۵ نفر جای گرفتند. هر دو گروه پیش آزمون و پس آزمون خوددلسوزی مقیاس نف (۲۰۰۳) و تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) را تکمیل کردند. گروه آزمایش هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای گروه درمانی ACT دریافت کرد اما گروه کنترل هیچ مداخله ای نداشت. تحلیل داده ها با روش کوواریانس چند متغیره (MANCOVA) نشان داد اجرای گروه درمانی ACT باعث افزایش معنادار خوددلسوزی و تاب آوری مادران نسبت به گروه کنترل شد (۰.۰۵>p). همچنین نشخوار فکری در گروه آزمایش کاهش یافت. این یافته بر اهمیت کاربرد رویکرد پذیرش و تعهد در ارتقاء سلامت روان مادران تاکید دارد و حمایت از اجرای گسترده این مداخلات را در مراکز درمانی و مشاوره ای شهر اصفهان توصیه می نماید. پژوهش حاضر با حجم نمونه مناسب و بهره گیری از روش های تحلیل قوی شواهد معتبر برای ارتقاء سلامت روانی این گروه هدف ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

گروه درمانی ، پذیرش و تعهد ، نشخوار فکری ، خود دلسوزی ، تاب آوری ، مادران دارای نوجوان دختر