تحلیل شباهت بینش اسطوره ای و پدیدارشناسی هوسرل

بینش اسطوره ای یک دریچه متافیزیکی نسبت به مسائل جهان دارد که با قوانین کلی علمی و اثبات گرایی علم مدرن سازگار نیست. طرد این بینش یکی از مهم ترین وظایف مدرنیته به شمار می آید، زیرا در تلاش است همه چیز را در چهارچوب تجربه آزمایش و اثبات بفهمد. هوسرل در تلاش است با پس زدن تمامی این پیش فرض ها شناخت را به چالش بکشد. او با نقد روانشناسی گرایی و طبیعت گرایی آغاز می کند و نتیجه می گیرد این آگاهی و من محض است که جهان را معنا می کند. نقطه اشتراک این دو بینش طرد طبیعت گرایی و به طبع آن طرد اصول طبیعت گرایی مانند علیت است. هر دو وجود علیت را برای شناخت باطل می دانند چون در پی یافتن ذات و شناخت ذات هستند نه آن چیزی که به طور پیشینی و بدیهی توسط طبیعت داده شده است. طرد طبیعت گرایی در اندیشه هوسرل به صورت گام به گام صورت می گیرد که مفاهیم آن با من محض اپوخه امکان های محض قابل توجیه است. در مقابل بینش اسطوره ای در همان ابتدا طبیعت و قوانین آن را طرد می کند و جهان معنای خود را در یک ایده آلیسم تصور می کند. این تحقیق توصیفی-تحلیلی از منظر هدف، بنیادین بوده و به روش گردآوری کتابخانه ای انجام شده است.

کلیدواژه ها:

اسطوره ، بینش اسطوره ای ، هوسرل ، پدیدارشناسی ، مدرنیته