مدل روابط ساختاری نقش میانجیگر خودهای ممکن در رابطه بین چشم انداز زمان با اضطراب امتحان دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر تعیین نقش میانجیگر خودهای ممکن در رابطه بین چشم انداز زمان با اضطراب امتحان دانش آموزان بود. روش پژوهش توصیفی از نوع مدلیابی معادلات ساختاری و جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمام دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهرستان شهریار بود که در سال ۱۴۰۳ مشغول به تحصیل بودند که از میان آنها ۲۵۵ دانش آموز به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل اضطراب امتحان ساراسون و همکاران (۱۹۵۸)؛ توازن خودهای ممکن زادشیر و همکاران (۱۳۹۹) و سیاهه چشم انداز زمان زیمباردو و بوید (۱۹۹۹) بود. برای تحلیل داده ها از روش مدلیابی معادلات ساختاری استفاده شد. در پژوهش حاضر ضریب مسیر غیر مستقیم بین چشم اندازهای آینده p<۰/۰۱ ۰/۱۷۶ - حال لذت گرا (۰/۰۱، ۰/۱۷۹ B) و گذشته مثبت (۰/۰۱ ۰/۰۷۶ -) با اضطراب امتحان منفی و در سطح ۰/۰۱ معنادار بود. ضریب مسیر غیر مستقیم بین چشم انداز گذشته منفی با اضطراب امتحان p<۰/۰۱ ۰/۰۵۳ مثبت و در سطح ۰/۰۱ معنادار بود. به نظر می رسد چشم انداز زمان موجب می شود فرد برای اهداف بلند مدت خود برنامه ریزی کند. این طرح ریزی موجب افزایش تفکر، امیدوارانه داشتن منابع مقابله ای کافی و کارآمد برای تفکر هدفمند و آشنایی با مسیرهای لازم برای رسیدن به اهداف می شود که در نهایت موجب شده دانش آموز اضطراب امتحان را تجربه نکند.

کلیدواژه ها:

اضطراب امتحان ، چشم انداز زمان ، خود ممکن