نقش واسطه گری خودکارآمدی والدین در رابطه بین انعطاف پذیری روانشناختی والدین با مشکلات رفتاری کودکان دارای اختلالات طیف اتیسم

هدف از این مطالعه تبیین برازش مدل انعطاف پذیری روانشناختی در رابطه با خودکارآمدی والدین با مهارت های ارتباطی اجتماعی و مشکلات رفتاری کودکان دارای اختلال طیف اتیسم بود. پژوهش حاضر با توجه به ماهیت فرضیه ها، میتوان تحقیق همبستگی از نوع مدل یابی تحلیل مسیر دانست که در آن به بررسی رابطه بین متغیرها و تبیین مدل پرداخته شد. جامعه آماری شامل مادران کودکان دارای اختلال طیف اتیسم شهر شیراز سال ۹۷-۹۶ بود. با توجه به روش نمونه گیری هدفمند که تمام کودکان دارای اختلال طیف اتیسم که حداقل به مدت یک سال در حال آموزش در مراکز اتیسم بودند را شامل می شد و تمام اعضای نمونه توسط متخصص تشخیص اتیسم دریافت کرده بودند و حجم نمونه با استفاده از جدول مرجسی مورگان ۹۲ نفر برآورد گردید. ابزار گردآوری اطلاعات پرسش نامه خودکارآمدی دومکا(۱۹۹۶)، پرسش نامه پذیرش و تعهد بوند (۲۰۱۱) و پرسش نامه تشخیصی اتیسم گیلیام (GARS) (۱۹۹۴) بود. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آمار توصیفی مانند جدول توزیع فراوانی با محاسبه میانگین، انحراف معیار و نیز آمار استنباطی شامل آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر استفاده شد. یافته ها نشان داد که بین انعطاف پذیری روانشناختی با خودکارآمدی والدین رابطه مثبت و معناداری وجود دارد و بین خودکارآمدی والدین با رفتارهای مشکل زا رابطه منفی معناداری وجود دارد؛ همچنین مدل پژوهش از برازش مناسبی (سطح ۰/۰۵) برخوردار بود.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، والدین ، انعطاف پذیری روانشناختی ، مهارت های ارتباطی اجتماعی ، عملکرد رفتاری ، کودکان اتیسم