پیش بینی الگوی استرس والدگری بر اساس احساس شرم و گناه والدین با میانجی گری عملکرد خانواده در خانواده دارای دانش آموز اوتیسم

این پژوهش با هدف ارائه الگوی پیش بینی سطح استرس والدین دارای کودکان اوتیسم براساس احساس شرم و گناه با نقش واسطه ای عملکرد خانواده انجام گرفت. جامعه آماری این پژوهش تمام خانواده های کودکان اوتیسم بوده که در مدارس استثنایی و انجمن اوتیسم شهر تهران ثبت نام نموده بودند. ۲۵۰ خانواده دارای کودک اوتیسم به مقیاس عواطف خودآگاه (نانجی، دریمگ واگنر و گرامازو، ۲۰۰۰)، عملکرد خانواده (FAD) و استرس والدگری (PSI-SF) پاسخ دادند. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که احساس شرم و گناه با میانجی گری عملکرد خانواده توانایی پیش بینی استرس والدگری را با روش حداکثر درست نمایی دارد؛ بنابراین طراحی و ارائه مداخلاتی جهت کاهش عواطف خودآگاه شرم و گناه که با استرس والدگری ارتباط داشته می تواند روی عملکرد خانواده تاثیرگذار باشد، توصیه می گردد.

کلیدواژه ها:

استرس والدگری ، اوتیسم ، احساس شرم و گناه ، عملکرد خانواده