اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر حساسیت اضطرابی و تحمل پریشانی زوجین دارای تعارضات زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره روانشناختی شهر اهواز

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر حساسیت اضطرابی و تحمل پریشانی زوجین دارای تعارضات زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره روانشناختی شهر اهواز بود. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی میدانی و طرح پژوهش پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی زوجین دارای تعارضات زناشویی که در سال ۱۴۰۲ به مراکز مشاوره روانشناختی شهر اهواز مراجعه نمودند. همچنین با توجه به روش تحقیق پژوهش حاضر و حجم نمونه پژوهشهای مشابه از بین زوجین مراجعه کننده به ۱۰ مرکز روانشناختی، تعداد ۲۰ زوج که طی پیش آزمونی با استفاده از ابزار ذکر شده نمرات بالای میانگین در پرسشنامه های تعارضات زناشویی حساسیت اضطرابی و نمرات پایین میانگین در تحمل پریشانی کسب کرده بودند با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به صورت کاملا تصادفی در دو گروه ۲۰ نفره (۱۰ زوج در هر گروه) در قالب گروههای آزمایش درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و گواه گمارده شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تعارض زناشویی توسط ثنایی و همکاران (۱۳۸۷)؛ شاخص حساسیت اضطرابی فلوید و همکاران (۲۰۰۵)؛ پرسشنامه تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیری (مانکووا) و تحلیل کوواریانس یک متغیری (آنکووا) بررسی شدند. نتایج پژوهش حاضر نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به طور معنی داری باعث کاهش حساسیت اضطرابی و افزایش تحمل پریشانی در گروه آزمایش شده است. پیشنهاد می شود این درمان جهت کاهش علائم روانشناختی تعارض زناشویی در مراکز درمانی و مشاوره مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، حساسیت اضطرابی ، تحمل پریشانی ، تعارضات زناشویی