شواهد الزام آوری شرعی نسبت به گزاره های تربیتی و نفسانی حامده راستایی در باب گستره موضوع فقه به افعال قلبی و ملکات نفسانی

دو نظریه کلی شمول و عدم شمول مطرح است. طبق نظریه عدم شمول دانش فقه تنها متکفل بررسی و افتاء در خصوص افعال جوارحی با مبرزات خارجی است و احکام خمسه صادره از فقه تنها شامل افعال جوارحی یا جسمانی است و افعال قلبی و صفات اخلاقی و نیز ملکات اخلاقی از دایره بررسی های فقهی خارج است و در حیطه علم اخلاق است. نظریه شمول معتقد است که دانش فقه متکفل جمیع افعال انسان و هرچه در سعادت انسان نقش دارد است و افعال جوارحی و قلبی نیز فعل محسوب شده و احکام خمسه نظیر وجوب و حرمت بر آن صادق است و تنها بررسی های دقیق این صفات و ملکات به علم اخلاق احاله شده است و احکام آن نظیر احکام جوارحی از وظایف فقیه است. این نوشتار به شواهد نظریه شمول و گستره علم فقه بر افعال جوارحی و الزام آور بودن گزاره های تربیتی در سیره فقها می پردازد.

کلیدواژه ها:

اعمال جوارحی ، گستره ، فقه ، وجوب ، اعتقادات ، حرمت ، رضایت به منکر ، حرمت بغض به مومن ، وجوب رضایت به معروف