بررسی تاثیر تعلیم مهارتهای اجتماعی در خانواده بر میزان پرخاشگری پسران نوجوان

پرخاشگری و رفتارهای خلاف هنجارهای اجتماعی آثار نامطلوبی بر حالت درونی افراد و به دنبال آن بر روابط فردی می گذارد. از طرفی توانایی در برقرار کردن ارتباط موثر با دیگران باعث رشد مطلوب و شکوفایی شخصیت می شود. از این رو در پژوهش حاضر اثر بخشی مهارتهای اجتماعی و آموزش آن در خانواده را بر کاهش پرخاشگری پسران نوجوان بررسی شد. جامعه آماری دانش آموزان پسر نوجوان (متوسطه) در سال ۱۳۸۹ و نمونه تحقیق ۸۰ نفر بود که به روش نمونه گیری خوشه ای تک مرحله ای و تصادفی ساده انتخاب و در دو گروه آزمایشی و گواه گمارده شدند. ابزار مورد استفاده پرسشنامه پرخاشگری اصفهان (AAL) بود. طرح پژوهش از نوع نیمه تجربی با پیش آزمون و پس آزمون و پیگیری با گروه گواه بود که پس از انتخاب تصادفی گروه های آزمایشی و گواه، مداخله آزمایشی مهارتهای ارتباطی بر روی گروه آزمایش به مدت ۱۲ جلسه ۸۰ دقیقه ای و یک بار در هفته اجرا گردید. پس از اتمام برنامه آموزشی از هر دو گروه پس آزمون و آزمون پیگیری، یک ماه پس از اجرای پس آزمون از هر دو گروه گرفته شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل واریانس چند متغیری و کواریانس (مانکوا) استفاده شد. نتایج نشان داد که آموزش مهارتهای ارتباطی بر کاهش پرخاشگری دانش آموزان پسر دوره متوسطه در پس آزمون و پیگیری موثر بوده است. نتایج درباره زیرمقیاس های پرخاشگری نشان داد که آموزش مهارتهای ارتباطی در ابعاد خشم و عصبیت، تهاجم و توهین، هنجار و کینه توزی نیز موثر بوده است.

کلیدواژه ها:

خانواده ، قانون ، کینه توزی ، مهارتهای ارتباطی ، پرخاشگری