بررسی نقش نوآوری باز در بهبود کیفیت خدمات آموزشی با میانجی گری برنامه ریزی استراتژیک (موردمطالعه اعضای هیات علمی دانشگاه فردوسی)

این پژوهش هدف بررسی نقش نوآوری باز و کیفیت خدمات آموزشی بر عملکرد اساتید هیات علمی دانشگاه فردوسی مشهد با میانجیگری برنامه ریزی انجام شده است. این پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ گرداوری اطلاعات توصیفی از نوع همبستگی است جامعه آماری در این تحقیق کلیه اعضای هیات علمی دانشگاه فردوسی میباشند که تعداد کل آنها ۸۰۰ نفر بودند و تعداد نمونه بر اساس جدول مورگان ۲۶۰ نفر در نظر گرفته شد. برای گردآوری اطلاعات از پرسشنامه برنامه ریزی استراتژیک نیروی انسانی توسط لیدکا (۱۹۹۹) و پرسشنامه نوآوری باز نقشبندی و تابچه (۲۰۱۸) و پرسشنامه استاندارد کیفیت خدمات آموزشی مقیاس AQIP استفاده شده است. روش نمونه گیری تصادفی ساده بوده است. پایایی و روایی ابزار پژوهش با استفاده از آزمونهای تحلیل عامل، تاییدی پایایی، ترکیبی آلفای کرونباخ، روایی همگرا و روایی واگرا اندازه گیری شده است. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و Smart pls مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته اند. براساس نتایج بدست آمده نتایج بیانگر این بود که مقدار آماره t براساس روش بوت استرپ برابر با ۱۱/۳۰۰ و از ۱/۹۶ بیشتر است، لذا مسیر غیر مستقیم از طریق برنامه ریزی استراتژیک معنادار است. به این معنا که برنامه ریزی در رابطه با نوآوری باز و کیفیت خدمات آموزشی بر عملکرد اساتید هیات علمی دانشگاه فردوسی مشهد نقش میانجی گری دارد.

کلیدواژه ها:

نوآوری باز ، کیفیت خدمات آموزشی ، عملکرد ، اساتید هیات علمی