تبیین و تحلیل اصول تربیت فردی و اجتماعی در راستای رسیدن به سعادت از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه

این مقاله در صدد تبیین مبانی و روشهای تربیت اجتماعی از منظر امام علی (ع) است و نشان می دهد آن حضرت بسیار پایبند به این ارزش بوده اند و باید گفت تربیت حقیقی آن است که امضاکننده سعادت انسان در همه دوران زندگی او باشد که بتواند راه کمال را بپیماید و این حقیقت هیچ وقت قابل انکار نیست و در این باره توانایی و ظرفیت انسان ها مختلف و گوناگون است و بدون توجه به مراتب وجود و تفاوت توانایی انسان ها کار تربیت به درستی شکل نمی گیرد زیرا در تربیت به روش های متغیری نیاز است که بتوان به وسیله آنها، اصول تربیت را عملی کرد و حرکت به سوی اهداف تربیت را آسان کرد بی گمان انسان برای رفتن به سوی مقاصد تربیت و برای اینکه بتواند زندگی آرام و سالم در روابط اجتماعی خود با دیگران داشته باشد، لازم است راه به درستی انتخاب شود و از روش های مناسب بهره گرفته شود؛ همان طور که برای هر کاری راه و روش متناسب با آن کار را باید پیدا کرد در غیر این صورت تلاش ها و زحمات به بار نخواهد نشست و برند و برنامه ها و هزینه ها تباه خواهد شد. نتایج حاصل از این پژوهش با استفاده از روش توصیفی - تحلیلی این بخش نشان می دهد که امام علی (ع) در موضوع تربیت اجتماعی از روش حس و حدس بهره برده اند.

کلیدواژه ها:

تربیت ، تربیت اجتماعی ، فطرت ، نهج البلاغه