رابطه نوع مدیریت علمی - آموزشی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان و مراکز آموزشی

امروزه اهمیت فرآیند مدیریت بر کسی پوشیده نیست کشورهای صنعتی پیشرفته از ده ها سال قبل به این مقوله توجه داشته و عملا توسعه خویش را مدیون بهبود شیوه های مدیریتی می دانند در حالیکه کشورهای در حال توسعه هنوز درگیر مسائل و مشکلاتی از قبیل فقر، رشد نرخ، جمعیت، نرخ بالای بیکاری، تورم افسارگسیخته و... هستند. طبق این دیدگاه موسسات آموزشی خود را تغییر می دهند تا به افرادی که آمادگی تغییر در خود دارند کمک کنند و معترفند قصور در ایجاد شرایط مناسب برای موفقیت افراد جامعه باعث خسارت عظیم در بهره وری اجتماعی و عدم رضایت منابع انسانی خواهد شد. از این رو سیستم آموزشی کشورهای در حال توسعه بایستی برنامه های آموزشی خود را با روند تغییرات هماهنگ کنند. تدریس یک فعالیت پیچیده، پویا، تعاملی، هوشمندانه است و اگر بخواهد معلمین را با دانش آموزان مختلف جدید آشنا نمایند مستلزم شیوه خاص مدیریتی است تا از این طریق بتوانند اثر بخشی بیشتری به امر آموزش بپردازند. اهمیت مدیریت در سیر تاریخ مدون بشری به گونه ای بوده است که اکثر صاحب نظران عقیده دارند که اجتماعی بدون رهبری و مدیریت نمی تواند وجود داشته باشد. کشور ما با وجود گسترش روزافزون نظام آموزشی ضرورت بهسازی کیفیت نتایج آموزی، مسئله مدیریت و رهبری آموزشی در آموزش و پرورش به زندگی و رشد و توسعه اقتصادی توجه چندانی نداشته است. اکنون با تغییرات و تحولات جهانی و اجتماعی دریافته است که مدیریت آموزشی است پویا که باید همه وظایف مربوط به آن مانند: برنامه ریزی، تعیین هدف ها، سازماندهی، هماهنگی، مدیریت و رهبری، نوآوری و ایجاد انگیزه و... را کاملا در نظر گرفت. در این مقاله به شناخت مدیریت صحیح و توانایی آن بر اصلاح مراکز آموزشی و به دنبال آن پیشرفت تحصیلی دانش آموزان خواهیم پرداخت.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، دانش آموزان ، رهبری آموزشی ، مراکز آموزشی ، مدیریت آموزشی