اثر بخشی آموزش مولفه های یادگیری خودگردان بر موفقیت دانش آموزان

با توجه به پیچیدگی های روزافزون زندگی اجتماعی و سرعت زیاد تولید دانش، دیگر انتقال صرف اطلاعات به فراگیران جوابگوی حل مسائل و مشکلات آنها نیست. در همین راستا بارن و همکاران (۲۰۰۲) به نقل از نوتا و همکاران (۲۰۰۴) معتقدند که با توجه به تغییرات روزافزون زندگی اجتماعی، فراگیران نیازمند کسب یک الگوی پویا برای یادگیری مداوم دانش و مهارت های جدید می باشند که هسته مرکزی این الگوی پویا خودگردانی در یادگیری می باشد. یادگیری خودگردان عبارت است از خودزایی و خود وارسی، افکار، احساسات و رفتارها به منظور رسیدن به هدف. این اهداف می توانند تحصیلی باشند مانند تصحیح و بهبود میزان درک و فهم هنگام خواندن، سازمان یافته تر کردن نوشته ها، یادگیری چگونگی انجام عمل ضرب و پرسیدن سوالات مرتبط. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر بخشی آموزش مولفه های یادگیری خودگردان جهت افزایش فرصت موفقیت در دانش آموزان است که با توجه به پژوهش های گذشته تاثیر این مطلب نشان داده شده است. این پژوهش با استفاده از روش کتابخانه ای، تحلیلی توصیفی، جستجو در منابع و سایت های معتبر ایرانی و خارجی انجام گرفته است.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودگردان ، موفقیت دانش آموزان