بررسی اثربخشی آموزش امیددرمانی گروهی بر انگیزش پیشرفت و ادراک خودکنترلی دانش آموزان متوسطه اول

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثر بخشی آموزش امیددرمانی گروهی بر انگیزش پیشرفت، ادراک خودکنترلی دانش آموزان متوسطه اول منطقه کوهرنگ انجام شد. بدین منظور از جامعه آماری دانش آموزان دختر ۱۲۰ نفر به صورت تصادفی ساده انتخاب و پرسشنامه های انگیزش پیشرفت اجرا شد و ۴۰ نفر از افرادی که یک انحراف معیار از میانگین پایین تر بودند برای مطالعه انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جهت آزمایش گمارده شدند. گروه پرسشنامه انگیزش پیشرفت ACMT، آزمون پشتکار pc، را تکمیل کردند. افراد گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه یک ساعته در آموزش امیددرمانی شرکت کردند و پس از پایان دوره پرسشنامه ها مجددا بر روی هر دو گروه آزمایش و کنترل انجام شد. در نهایت اطلاعات جمع آوری شده توسط نرم افزار spss و با استفاده از آزمون کوواریانس تجزیه و تحلیل شد. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که امیددرمانی بر افزایش میزان انگیزش پیشرفت (p=۰.۰۰۰)، اما بر افزایش پشتکار (p=۰.۰۵۴) تاثیر ندارد.

کلیدواژه ها:

امیددرمانی ، انگیزش پیشرفت ، پشتکار ، ادراک خودکنترلی