اثربخشی طرحواره درمانی بر کفایت اجتماعی و بهزیستی ذهنی در نوجوانان دارای علائم اختلال وسواسی جبری

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی طرحواره درمانی بر کفایت اجتماعی و بهزیستی ذهنی در نوجوانان دارای علائم اختلال وسواسی-جبری انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی نوجوانان دارای علائم اختلال وسواسی-جبری مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر طبس در سال ۱۴۰۳ بود که از طریق روش نمونه گیری در دسترس از بین افراد داوطلب واجد شرایط تعداد ۳۰ نفر وارد مطالعه شده و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و گواه جایگزین شدند. ابزار اندازه گیری در این پژوهش پرسشنامه کفایت اجتماعی فلنر و همکاران (۱۹۹۰) و بهزیستی ذهنی کی یز و ماگیارمو (۲۰۰۳) بود. گروه آزمایش ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای و به مدت ۴ هفته متوالی (هر هفته ۲ جلسه) تحت آموزش مفاهیم طرحواره درمانی یانگ (۲۰۰۶) قرار گرفت و گروه گواه در معرض هیچ آموزشی قرار نگرفت. تجزیه و تحلیل داده های آماری با استفاده از روش تحلیل کوواریانس تک متغیره و با نرم افزار SPSS نسخه ۲۳ صورت گرفت. سطح معناداری آزمون ها ۰/۰۵ در نظر گرفته شد. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که طرحواره درمانی بر کفایت اجتماعی و بهزیستی ذهنی در نوجوانان دارای علائم اختلال وسواسی-جبری معنادار بود. بر اساس نتایج پژوهش می توان گفت استفاده از آموزش رویکرد طرحواره درمانی بر بهبود کفایت اجتماعی و بهزیستی ذهنی در نوجوانان با علائم وسواسی جبری ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، کفایت اجتماعی ، بهزیستی ذهنی