بررسی فقهی آثار جواز شخصی و تسری نوعی قمه زنی

اشکال و شیوه های عزاداری چون سینه زنی و زنجیرزنی و تعزیه و شبیه خوانی اگرچه درباره پاره ای از آنها نص شرعی صریحی ذکر نشده است با این وجود در زیرمجموعه مصادیق لطم جزع و شق قرار می گیرند و با مدلول احکام ثانوی از قبیل لاضرر و نفی حرج در صورت رعایت حدود آن مخالفتی ندارند لیکن نگاه به شیوه هایی چون قمه زنی مخالفت آن حتی با ادله احکام اخیر را ثابت می کند. بر طبق آن، با در نظر گرفتن اصول و مبانی فقهی از قبیل حرمت اضرار به نفس و القای آن به تهلکه، حرمت بدعت و ایجاد وهن در دین و بنای عقلا اگر حکم به جواز قمه زنی از ناحیه شخص صورت گرفته باشد، آنچه از نگاه شارع ملاک در نظر گرفته شده است همانا وقوع فعل و نه کیفیت آن می باشد که بر اساس آن قمه زنی به هر نحو انجام شود، مشمول حرمت می باشد و در صورتی که شیوه عزاداری به شکل قمه زنی در میان افراد جامعه سرایت پیدا کند، آنچه برای شارع ملاک محسوب می شود توجه به آثار و پیامدهای ناشی از آن می باشد که منجر به خدشه و خشونت در دین می انجامد و این پس از آن می باشد که بر سر آنکه قمه زنی فاقد مدرک شرعی معتبر می باشد اتفاق نظر حاصل شده است. در تحقیق حاضر به شیوه توصیفی و تحلیلی، هر یک از فروض مسئله با توجه به ابعاد فقهی جداگانه ای که می تواند به همراه داشته باشد، مورد بررسی قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

فقه ، عزاداری ، قمه زنی ، جواز شخصی ، تسری نوعی