آیا قوانین آموزش فراگیر تحصیلات ابتدایی را در میان کودکان دارای معلولیت بهبود می بخشد؟

از حدود ۹۳ میلیون کودک دارای معلولیت متوسط یا شدید در سراسر جهان تعداد زیادی از آنها به آموزش با کیفیت دسترسی ندارند. سیستم های آموزش فراگیر به عنوان راه حلی برای این مشکل مطرح شده است. در این مقاله ما بررسی می کنیم که آیا قوانین برای پیشبرد آموزش فراگیر می تواند احتمال حضور کودکان دارای معلولیت در مدرسه را در یک کشور کم درآمد افزایش دهد یا خیر. با استفاده از روش شناسی تفاوت در تفاوت متوجه می شویم که کودکان دارای ناتوانی های بینایی، شنوایی و جسمی که مدرسه را در زمانی شروع کردند که آموزش فراگیر در ایران تضمین شده بود، در مقایسه با کودکان دارای معلولیت به طور قابل توجهی احتمال بیشتری برای رفتن به مدرسه داشتند. کشورهای دیگر آسیا و همچنین کودکان دارای معلولیت در ایران که قبل از تصویب قانون به سن مدرسه رسیدند، با این حال زمانی که این دیگر درست نبود. با در نظر گرفتن تنها نمونه ای از کودکان گزارش شده که توانایی دیدن، شنیدن یا شرکت در فعالیت های فیزیکی را ندارند، در حالی که یافته های ما امیدوارکننده هستند، داده های قابل مقایسه در مورد کشورهای بیشتری برای بررسی جامع تاثیر قوانین مشابه در چندین تنظیمات مورد نیاز است.

کلیدواژه ها:

ناتوانی ، آموزش فراگیر ، نیازهای خاص ، مشارکت مدرسه