اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر کاهش رفتارهای خود آسیب رسان و افزایش رضایت از زندگی در دانش آموزان دختر نوجوان مقطع متوسطه اول شهرستان گلبهار

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر کاهش رفتارهای خود آسیب رسان و افزایش رضایت از زندگی در دانش آموزان دختر نوجوان مقطع متوسطه اول شهرستان گلبهار بوده است. بدین منظور در چهارچوب روش پژوهشی نیمه آزمایشی تعداد ۱۲ نفر از دانش آموزان دختر متوسطه اول مراجعه کننده به مرکز روانشناختی شهرستان در طرح شرکت داده شده اند. طرح پژوهش از نوع پیش آزمون پس آزمون بدون گروه کنترل بوده است. پرسشنامه رضایت از زندگی SWLS و پرسشنامه مقیاس ها و رفتارهای خود جرحی مورد استفاده قرار گرفت. پس از انجام پیش آزمون برنامه درمانی به مدت ۱۰ جلسه ۴۵ دقیقه ای اجرا شد و در پایان پس آزمون انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد که رضایت از زندگی تمام آزمودنی ها در پایان برنامه درمانی افزایش داشت و رفتارهای خود آسیب رسان کاهش داشت. نتیجه گیری: درمان شناختی رفتاری، رفتارهای خود آسیب رسان را در نوجوانان کاهش و رضایت از زندگی را در آنان افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، رفتارهای خود آسیب رسان ، رضایت از زندگی