بازخوانی و بررسی راهکارهای اقلیمی در معماری ایران تحلیل تطبیقی بر اساس طبقه بندی اقلیمی کوپن-گایگر

اقلیم یکی از عوامل کلیدی در طراحی، معماری سازه ها است. از دیرباز، معماران و سازندگان به دنبال ایجاد ساختمان هایی بوده اند که نه تنها نیازهای عملکردی و زیبایی شناختی را برآورده کنند، بلکه با شرایط اقلیمی منطقه نیز سازگار باشند. اصول طراحی همساز با اقلیم و طراحی پایدار در معماری به دنبال ایجاد ساختمان هایی هستند که با محیط زیست سازگار بوده و مصرف انرژی را به حداقل برسانند. این اصول بر پایه ی بهره گیری از شرایط طبیعی محیطی و کاهش تاثیرات منفی بر محیط زیست استوار هستند. در معماری، طبقه بندی کوپن-گایگر پایه ای علمی برای طراحی ساختمان های همساز با اقلیم فراهم می کند. با شناسایی دقیق نوع اقلیم، معماران می توانند از مصالح مناسب، جهت گیری بهینه، سیستم های تهویه طبیعی و عایق بندی موثر استفاده کنند. این طبقه بندی به طراحان کمک می کند تا بدون وابستگی به سیستم های مصنوعی گرمایش و سرمایش، آسایش حرارتی را تا حدی تامین کنند. استفاده از طبقه بندی کوپن-گایگر در برنامه ریزی شهری به ایجاد شهرهای مقاوم در برابر گرمایش جهانی کمک می کند. با توجه به تنوع اقلیمی ایران، این سیستم ابزاری ضروری برای طراحی پایدار در مناطق مختلف کشور است. کوپن-گایگر نه تنها یک نقشه اقلیمی است، بلکه راهنمای عملیاتی برای توسعه پایدار در سطح جهانی محسوب می شود. این پژوهش راهکارهایی با توجه به این طبقه بندی در نقاط مختلف کشور ایران ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

معماری همساز با اقلیم ، طبقه بندی اقلیمی کوپن-گایگر ، توسعه ی پایدار ، ایران