نانو بتن های زیستی خودترمیم شونده با رویکرد کاهش مصرف انرژی ساختمان

صنعت ساختمان به عنوان یکی از بزرگ ترین مصرف کنندگان انرژی و منابع طبیعی، نقش مهمی در تشدید بحران انرژی و تغییرات اقلیمی ایفا می کند. اگرچه توسعه بتن های کم کربن گامی موثر در کاهش انتشار دی اکسیدکربن محسوب می شود، اما کاهش دوام، افزایش ترک خوردگی و افت عملکرد حرارتی این مصالح می تواند منجر به افزایش مصرف انرژی پنهان ناشی از تعمیرات و نگهداری گردد. در این میان، نانو بتن های زیستی خودترمیم شونده به عنوان راهکاری نوین، امکان پاسخ گویی هم زمان به چالش های دوام، انرژی و پایداری زیست محیطی را فراهم می کنند. این مصالح با بهره گیری از سازوکارهای معدنی سازی زیستی و فناوری نانو، قادر به ترمیم خودکار ترک ها، کاهش نفوذپذیری و بهبود عملکرد حرارتی بتن هستند. هم افزایی میان فناوری نانو و میکروبیولوژی موجب افزایش عمر بهره برداری سازه ها و کاهش مصرف انرژی عملیاتی و انرژی نهفته در چرخه عمر ساختمان می شود. این مقاله با تمرکز بر پیوند مفهومی میان انرژی، فناوری نانو و میکروبیولوژی، نقش نانو بتن های زیستی خودترمیم شونده را به عنوان ابزاری راهبردی در توسعه ساختمان های کم انرژی و پایدار آینده بررسی می کند.

کلیدواژه ها:

بتن کم کربن ، بهره وری انرژی ساختمان ، نانو بتن زیستی ، خودترمیم شونده