ارزیابی نقش اصول معماری بومی در شکل گیری معماری سبز با تاکید بر مولفه های طراحی پایدار در شهرهای چهار اقلیم ایران

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش اصول معماری بومی در شکل گیری معماری سبز و ارزیابی مولفه های طراحی پایدار در چهار اقلیم ایران انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی اسنادی با رویکرد تطبیقی است و هشت شهر منتخب بررسی شدند: یزد و کاشان (گرم و خشک)، بوشهر و بندرعباس (گرم و مرطوب)، همدان و تبریز (سرد) و رشت و ماسوله (معتدل و مرطوب). داده ها شامل منابع علمی، پایان نامه ها، گزارش ها، تصاویر و پلان های نمونه های موردی بود و با تحلیل تطبیقی کیفی و کمی بررسی شد. نوآوری پژوهش در تحلیل تطبیقی اصول معماری بومی ایران (شاخص های کلیدی شامل فشردگی حجم بنا، استفاده از مصالح بوم آورد و فضاهای نیمه باز و سایه انداز) در چهار اقلیم و تبیین همپوشانی آن ها با مولفه های طراحی پایدار در معماری سبز است. یافته ها نشان داد که این اصول با مولفه های طراحی پایدار همپوشانی قابل توجه دارند و موجب کاهش مصرف انرژی، ارتقای آسایش حرارتی و بهینه سازی عملکرد ساختمان می شوند. تحلیل کمی نشان داد که شاخص های منتخب در تمامی نمونه ها حضور کامل دارند و اثربخشی آن ها برای تحقق معماری سبز تایید شد. نتایج نشان می دهد که معماری بومی علاوه بر میراث تاریخی، چارچوبی علمی و عملی برای طراحی ساختمان های سبز و پایدار در ایران ارائه می کند و می تواند راهنمایی کاربردی برای معماران و طراحان باشد.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، معماری سبز ، طراحی پایدار ، اقلیم ، پایداری