گذر از تاب آوری به مقاومت دینامیک؛ چارچوبی یکپارچه برای بیشینه سازی عمر خدمت دهی ساختمان ها با تاکید بر پارامترهای پنهان

افزایش عمر مفید ساختمان ها همواره متکی بر الگوهای سنتی مبتنی بر بهبود کیفیت مصالح و رعایت ضوابط لرزه ای بوده است. این پژوهش با عبور از نگرش های ایستا، بر این فرضیه استوار است که کلید دستیابی به حداکثر عمر خدمت دهی، در مدیریت تعامل پویا بین سازه، محیط و بهره برداران در طول چرخه عمر نهفته است. مقاله حاضر با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از مطالعات موردی، چارچوب نوآورانه DRLS (مقاومت دینامیکی برای به حداکثر رساندن چرخه عمر سازه ها) را معرفی می کند. این چارچوب یکپارچه، بر سه پایه اساسی استوار است: نخست، نگرش به ساختمان به عنوان یک سیستم زنده با قابلیت مدیریت فعال متابولیسم (رطوبت و دما)؛ دوم، تاکید بر انعطاف پذیری ذاتی برای تطبیق با تغییرات کاربری آینده و مبارزه با فرسودگی عملکردی؛ و سوم، یکپارچه سازی سامانه مدیریت دارایی دیجیتال (DAM) به عنوان مغز متفکر برای پایش، پیش بینی و بهینه سازی. یافته ها به وضوح نشان می دهند که این رویکرد پیش دستانه نه تنها عمر مفید سازه را به صورت چشمگیری نسبت به روش های متعارف افزایش می دهد، بلکه از طریق بهینه سازی زمان و استراتژی مداخلات، هزینه چرخه عمر را نیز به میزان قابل توجهی کاهش می دهد و گذار به سمت مدیریت دارایی های ساختمانی پایدار و مقاوم را ممکن می سازد.

کلیدواژه ها:

عمر مفید ساختمان ، مدیریت دارایی دیجیتال ، انعطاف پذیری کاربری ، رطوبت زدایی فعال ، ساختمان به عنوان یک سیستم زنده