تحلیلی مبتنی بر نقش عملکرد و فعالیت‎های بومی بر روند دستیابی به پایداری فرهنگی

توسعه پایدار یکی از موضوعاتی است که از چند دهه اخیر در محافل علمی جهان همواره مورد بحث و کاوش بوده و پرداختن به آن در همه حیطه‎ها به‎عنوان یک مهم تلقی می گردد. ظهور مفهوم پایداری منجر به ایجاد بحث‎هایی در زمینه روش‎های معماری پایدار گردیده است. خط مشی معماری پایدار در ویژگی‎های محتوایی موجود در پایداری محیطی، پایداری فرهنگی-اجتماعی و پایداری اقتصادی ریشه دارد. جنبه‎ای از معماری پایدار که کمتر به آن توجه شده، پایداری فرهنگی-اجتماعی است که عدم توجه به آن؛ از جمله زیبایی‎شناختی، راحتی و آسایش، امنیت، هویت اجتماعی و... باعث از بین رفتن پویایی و روح زندگی در فضای شهری می شود و در مقابل توجه به شاخص‎های پایداری اجتماعی-فرهنگی منجر به ایجاد حس مکان و تعلق خاطر نسبت به فضا می‎گردد. حس مکان به‎واسطه فعالیت، ساختار فیزیکی و یا معنا به‎وجود می‎آید. یکی از موثرترین ویژگی‎های مکان که سبب ارتقای حس مکان می‎گردد، فعالیت‎ها و تعاملات بین انسان- مکان و انسان-انسان در آن مکان است. بنابراین ادغام عملکردها و فعالیت های بومی در معماری معاصر به‎عنوان یکی از عواملی که به تقویت هویت ملی کمک می کند حائز اهمیت است. روش تحقیق این مقاله، رویکردی توصیفی-تحلیلی دارد و مبتنی بر بررسی و تحلیل اطلاعات کتابخانه‎ای می‎باشد. در این مطالعه ضمن بررسی عوامل موثر در شکل گیری حس مکان، جهت تشریح بهتر موضوع، فعالیت های بومی به‎عنوان یکی از عواملی که به تقویت هویت ملی کمک می کند، در معماری معاصر قطر معرفی و تاثیر آن بر پایداری فرهنگی مرور می گردد. نتایج پژوهش نشان می دهد با ادغام عملکردها و فعالیت های بومی در معماری معاصر به‎منظور حفظ حس مکان، فضاهای بومی می توانند فرهنگ و سنت های خود را که همواره بنیان هویت شان بوده است، حفظ و تداوم بخشند تا دستیابی به پایداری فرهنگی محقق گردد.

کلیدواژه ها:

فعالیت های بومی ، توسعه پایدار ، پایداری فرهنگی ، حس مکان ، هویت