تحلیل مولفه های فرم، فضا و محیط بر ارتقای حضورپذیری و تعاملات اجتماعی کودکان در مهدکودک (با تاکید بر نمونه های موردی)

فضاهای آموزشی کودکان از جمله محیط های حساس و تاثیرگذار بر رشد اجتماعی، عاطفی و روان شناختی کودکان به شمار می روند. طراحی این فضاها نه تنها بر یادگیری و توسعه مهارت های شناختی تاثیر می گذارد بلکه نقشی اساسی در شکل دهی تعاملات اجتماعی و رفتارهای گروهی کودکان ایفا می کند. یکی از چالش های مهم در طراحی فضاهای مهدکودک، ایجاد محیط هایی است که بتوانند به طور موثر تعاملات اجتماعی کودکان را تسهیل کرده و حضورپذیری آن ها را در گروه های اجتماعی افزایش دهند. هدف اصلی این تحقیق، شناسایی و تحلیل مولفه هایی است که به طور مستقیم بر توانمندی کودکان در ایجاد روابط اجتماعی موثر تاثیر می گذارند. پژوهش به روش کیفی انجام شده و ابزارهای جمع آوری داده ها شامل مصاحبه با متخصصین و تحلیل نمونه های موردی: ۱- مهدکودک تی تی سی الیت بن تری (ویتنام)، ۲- مهدکودک چون چون کیم ۲ (ویتنام)، ۳- مهدکودک تونگ یوان (تایوان)، ۴- مهدکودک فیل زرد (لهستان) است. تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل مضمون (Thematic Analysis) به منظور شناسایی الگوها و مفاهیم معنادار در تعامل میان فرم، فضا، محیط و رفتار اجتماعی کودکان صورت گرفته است. تحلیل نمونه های موردی که بالا نام برده شده بیانگر آن است که عواملی همچون تعاملات اجتماعی در دوره ی مهدکودک، از عوامل مهم در رشد عاطفی و شناختی کودکان به شمار می آید. فضای فیزیکی مهدکودک و نحوه ی سازماندهی آن می تواند نقش موثری در تقویت این تعاملات داشته باشد. در این پژوهش، تلاش شده است تا با تمرکز بر مولفه های فرم، فضا و محیط، تاثیر طراحی معماری بر حضورپذیری و روابط اجتماعی کودکان بررسی شود. مطالعه ی نمونه های موردی منتخب، نشان می دهد که ویژگی هایی مانند دسترسی آسان به فضاهای مشترک، مقیاس مناسب برای کودکان، استفاده از فضاهای انعطاف پذیر و دعوت کننده، می تواند زمینه ی تعامل بیشتر کودکان با یکدیگر را فراهم کند.

کلیدواژه ها:

فرم ، فضا ، حضورپذیری ، تعاملات اجتماعی ، مهدکودک